Carl Gustav Jung, 20. yüzyılın başlarında rüyalar hakkındaki anlayışımızda devrim yaratarak, onları rastgele nöral ateşleme değil, bilinçaltından gelen anlamlı mesajlar olarak gördü.
Jung, rüyaların telafi edici bir işlev gördüğüne inanıyordu — bilinçli yaşamda eksik olanı dengelerler. Gündüz aşırı rasyonelseniz, rüyalar duygusal veya sezgisel içerik getirebilir.
Rüyalardaki temel Jung kavramları:
Gölge — reddettiğimiz veya inkâr ettiğimiz benliğimizin parçaları. Rüyalardaki gölge figürleri genellikle tehditkar yabancılar veya kötü karakterler olarak belirir.
Anima/Animus — erkeklerdeki dişil yön ve kadınlardaki eril yön. Bu figürler gizemli romantik partnerler veya rehberler olarak karşımıza çıkar.
Benlik — bütünlüğün arketipi. Mandalalar, ilahi figürler veya bilge yaşlılar olarak belirir.
Jung arketip kavramını ortaya koymuştur — tüm kültürlerde ve tarih boyunca ortaya çıkan evrensel semboller. Bilge bir yaşlı, büyük bir anne veya kahramanın yolculuğu rüyası gördüğünüzde, kolektif bilinçaltına dokunuyorsunuz.
Freud'dan farklı olarak Jung, rüyaları kılık değiştirmiş dilekler değil, ruhun semboller dilinde doğrudan ifadeleri olarak gördü.